Bloglarımı birleştirdim gitti:)

Bugün aldığım bir kararla tüm bloglarımı birleştiriverdim gitti. Leomio'daki tüm yazılarımı Tanya's a aktardım, malum Tanya's ilk göz ağrım. Buradaki takipçilerimi aktaramadığımdan da burada kaldılar maalesef.

Bu tatlı kapanışı da tatlı bir çocukla yapalım o zaman.

Asıl birde şifreli bloğum vardı onu da ekledim. Bugün temizlik günüymüş demek ki. Oh bir rahatladım...

Zorlamak veya zorlamamak

Biz oglani dogurmadan once bir karar vermistik, hic bir seye zorlamayacaktik, yemege, oyundan kaldirmaya, uyumaya, uyumamaya,kendi istediklerimizi yaptirmaya. Su ana dek bu konuda da gayet iyiyiz, bazi ögünlerde eksik yemek yiyebilir, bir sonrakinde tamamlar diyoruz, yada banyonsaati gecikebilir, nasilsa uykusu gelince yatar diyoruz.

Bu sistem su ana dek sahane calisti, sistemli bir cocuk cikti ortaya, uykuya kendi istegiyle yatan, havuza kolluklarini gordugu andan itibaren atlamaya calisan, ve hatta bu isi o kadar abarti ki dun tekneden denize atlamaya kalkti ehehehe.

Belirli sinirlar icinde dogruyu yanlisi ogretmeye calisiyoruz, hayiri biliyor artik mesela, zorlukta cikarmiyor ama hersey hayir degil bizde, fisler, prizler hayir olabilirken mama sandalyesinin tablasinin tablasini suyla doldurmak hayir degil mesela, kakali popoya ellemek hayirken, pipiye ellemek degil.

Bu hayir ve evet oyununu cok dikkatli oynamak gerek kanimca, herseye hayir denen cocuk sinirlari zorlama konusunda ustad olabilir iki yasina dogru, biraz ozgur birakip biraz geri cekilmeli diye dusunuyorum ben, ve oldugum o geriden onu izlemeyi o kadar cok seviyorum ki, tek basina oyunlar oynarken, araba yaristiriken, dinazor sesi cikarirken keyifle izliyorum artik. Tek basinaligi sevsin istiyorduk hep, galiba bunu basardik, tek basina ve keyifle.

Sonra elinde ne varsa paylasiyor, cevizin yarisi, keci boynuzunun kendi kemirmelerinden kalan yerlerini, oyuncaklarini, evet biliyorum belli bir yasta artik benim deyip vermeyecek, ama kim bilir vermeye de zorlamazsak bu sorunun da ustesinden gelebiliriz diye dusunuyorum, su ana dek ustesinden geldigimiz cogu sorun gibi!

Uykular

Bu aralar diş sorunsallarımız var. Alt iki diş çıktı, üstleri bekliyor her gece ferhat figanlar eşliğinde..

Baktım bir gece uyumuyor yatağında ağrısı var, aldım yanımıza..kuş gibi uyudu..ikinci gece..üçüncü gece derken..şimdi koun koyuna uyumaktan büyük mutluluk duyuyoruz. Bunun bir sakıncası olduğunu da düşünmüyoruz ne ben ne de sevgilim..aksine dünyanın en güzel yüzüne uyanıyoruz ve dünyanın en güzel tekmelerini yiyoruz, ve gece diş ağrıları yüzünden artık cığlıklarını duymuyoruz.

Leo uyuma düzeni olan bir bebek, akşam en en geç saat 8de uykusu geliyor. Ve yatırıyoruz, bu yanımıza alma faslı başlarda gece 12,1 veya 2 lerdeydi, şimdilerde sabah 6ya kadar yatağında uyuyor, uyanınca yanımıza alıyoruz, ve uykuya devam ediyoruz hep birlikte..ve biz buna bayılıyoruz.

Bu arada benim genlerimde 6 yaşına kadar anne baba ortasında yatmak var hahahyt...


Leomio top delisi isimli çalışmamdan

Süt ve pompa ile tatlı veda.

Bugün benim için milat, oğlana süt vermeyi kesme kararı aldım. Doktorum aynen şöyle dedi " biz kızılderili değiliz, iki yaşına kadar süt verecek değilsin bebeğe, hem artık et sebze, yoğurt yiyor"..."aa" dedim...önce kendi kendime sonra biraz sesli...sonra sevgiliyle konuştuk, evet süt ve hala süt vermek, pompa ile sağıp her yerde, durmadan, oğlanın tüm süt öğünlerini anne sütü vermek...bütünleştim neredeyse, ama artık tamam dedi ki fikirlerine çok kıymet verdiğim doktorum.

Ve azaltma çalışmalarına başladık, elbette göğüslerim ağrıyor, hala süt yapmaya devam ediyorlar ama nasıl bu kadar ay sistematik artırdıysam sütü, aynı şekilde azaltabilirim de...ve bu işleme de dün itibari ile başladım..31 Ocak 2011, buzluktakilerle bir ay daha idare ederim. Sonra zaten ha gayret bir yaşında.

6. aya kadar süt verin, ideali diyor doktorlar, 9 ay verebiliyorsanız "Muhteşemsiniz", 1 yaşına geldiğinde ise benimki gibi bir doktorunuz varsa" Kızılderili misiniz?"

Ben kendimce süt işinde radikal bir karar alıp sadece pompa ile sağarak vermiştim ve bunda son derece de başarılı görüyorum kendimi. Ve artık bu radikal döneme bir son verme vaktidir...ee ne de olsa kızılderili değilim ben.



Ve üstelikte yemek durumu yukarıdaki gibidir, kim süte tamah eder ki? Hem artık süt içmek istemediği zamanlarda da içim burkulmayacak...ben onları nassıl sağdım haberin var mı demeyeceğim...

Annelikte bir dönemi kapıyorum böylelikle.

Yüreklendirmeye teşekkür.

Aliş'in küçüklerinin tamamı yeni yuvalara kavuştu.

Ben aldığım o gazla eşi dostu aradım, sadece bizim oğlanın küçükleri değil diğer cocukların da küçüklerini toparlayıp koymaya gayret edeceğim vakit buldukca.

Yetişemediğim talepler de oldu çokca,kimisi yüreklendirdi beni..kimisi düşündürdü..kimis üzdü.. önümüzdeki günlerde çektiğim küçükleri koymaya devam edeceğim ama bu kadar bile istek olması beni o kadar çok memnun etti ki..

Ve eminim bu fotoğraflar artıkca bizde arttıp çoğalıp paylaşacağız.

Herkese süpper bir pazar diliyorum..biz sabah oğlanı da alıp dostlarla kahvaltıya gidiyoruz..

Paylaştıkca artalım.

Bu blogda bizim oğlanla ilgili yaşadıklarımızı paylaşacağım.Paylaşacağım derken hem olanı biteni, yaşadıklarımızı hem de Leo ALiş'nun miraslarını. Evin tamamını bir masumiyet müzesini çevirmeden önce sosyal sorumluluklarımızı da hatırlamak ve hatırlamak amaçı ile.

Bir oyuncak, bir giysi bir bebekte o kadar az kullanılıyor ki paylaşmamak büyük ayıp olur. Ben Leo Aliş doğmadan önce eşten dosttan bi sürü şey almıştım, bir kısmını geri gönderdiğim veya yeni sahiplerine ulaştırdığım, ve istiyorum ki bizimkiler de daha kullanılacakları yeni ailelere gitsinler, paylaştıkca keyiflenelim...nasılki kumaş bezler yeni ailelerde popoları şenlendirirken iki tane popo kardeşimiz oldu, bu kardeşlikler, dostluklar artsın.

Bu blogda ayrıca da Leo ile yaşadıklarımızı, kumaş bez deneyimlerimi, bezsiz bebek çalışmalarımı da paylaşmak istiyorum.